برداشت های آزاد ذهنم

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزء اتفاقات و پیش آمده های نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنوسد، مردم بر سبیل عقاید جاری وعقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برایش پیدا نکرده و تنها داروی ان فراموشی بتوسط شراب و خواب مصنوعی بوسیله ی افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بذ شدت درد می افزاید....
من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم شاید بتوانم راجع به آن یک قضاوت کلی بکنم؛ نه، فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور کنم چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند
فقط می ترسم فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم زیرا طی تجربیات زندگی با این مطلب برخوردم که چه ورطه ی هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نکه دارم و اگر حال تصمیم گرفتم که بنویسم فقط برای این است که خودم را برای سایه ام معرفی کنم -سایه ای که روی دیوار خمیده مثل این است که هر چه می نویسم با شتهای هر چه تمام تر می بلعد- برای اوست که می خواهم آزمایشی بکنم و ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم چون از زمانیکه همه ی روابط خودم را با دیگران بریده ام می خواهم خودم را بهتر بشناسم.
افکار پوچ ! باشد از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه می کنند.....
من فقط برای سایه ی خودم می نویسم که جلو چراغ به دیوار افتاده است باید خودم را بهش معرفی بکنم...
استاد "صادق هدایت " کتاب **بوف کور**

:: آرشيو مطالب

:: پست الكترونيك

:: RSS

شاید آخرین پست...

دلم گرفته است
         دلم گرفته است
                          به ایوان می روم و انگشتانم را
                                        بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند
                                کسی مرا به آفتاب
                                         معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد
                        "پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست."
                                                                        (فروغ فرخزاد)
سلام دوستان خوبم
همونطور که از اسم این پستم مشخصه ،این احتمال قریب به یقین آخرین پستم خواهد بود
دیگه خسته شدم
دیگه هیچ دلبستگی ای ندارم
تا جای که ذهنم یاری می داد به همه دوستان سر زدم و خداحافظی کردم
به اونایی هم که سر نزدم منو ببخشن چون یه سری از وبا وا نمی شدن
پس کوتاهی از من نبود
دلم واسه همتون تنگ میشه البته هر چند وقت یه بار کانکت میشم و آف لاین ها و نظرات رو چک می کنم و اگه شد به وب دوستانم سر میزنم
امیدوارم همیشه شاد و خوشحال باشین و تو شبهای قدر از دعا ی خیرتون بی نصیبم نکنین که محتاج دعا هاتونم
امیدوارم از من تصویر خوبی تو ذهنتون نقش بسته باشه
از همتون بابت راهنمایی هاتون تشکر میکنم
با صدایی آکنده از بغض به همتون میگم دوستتون دارم خیلی زیاد و بهترین هارو واسه همتون آرزومندم

شب بروی شیشه های تار
می نشست آرام، چون خاکستری تبــــدار
باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیر و رو می کرد
پیچ نیلوفــر چو دودی موج میزد بر سر دیـــــوار
در میان کاجها جادو گر مهتـــاب
با چراغ بی فروغـش می خزید آرام
گوئی او در گور ظلمت روح سر گردان خود را جستجو می کرد
می خزیدم در دل بستر ،خسته از تشویش و خاموشی
گفتم ای خواب ،ای سر انگشت کلید باغهای سبز
چشمهایت برکه تاریک ماهی های آرامش
کولبارت را بروی کودک گریان من بگشا
و ببر با خود مرا به سر زمین صورتی رنگ پری های فراموشی...

به قول طنز مسافران ((برداشت های آزاد ذهنم ، فـــــــــــــــــرت))
بــــــــــای بدون هـــــــــــــــای